Стаўка на айчынную тэхніку

Кожны ранак галоўны інжынер  ААТ «Новая Прыпяць» Аляксандр Андрэйчук спяшаецца на работу. Даўно ўстае без будзільніка, ціхенька збіраецца, каб не разбудзіць жонку і дачушак, і рыхтуецца да нарады. Зараз ён адказвае за гатоўнасць тэхнікі да работ адной з самых буйных гаспадарак раёна.

А ў дзяцінстве хлапчук Саша таксама ўставаў на досвітку, каб разам з бацькам Міхаілам – адным з лепшых механізатараў калгаса «XVII партз’езд» – ехаць на работу. Цікаўнага і жвавага малога добра ведалі ўсе работнікі, а старэйшыя з іх прадказвалі:
– Будучы інжынер расце!
– Атрымліваваецца, як у ваду глядзелі, – з усмешкай кажа Аляксандр. – Бо сапраўды я адчуваў сябе самым шчаслівым, калі сядзеў у кабіне разам з бацькам. Як зараз памятаю, што першай маёй «тэхнікай» быў пагрузчык ТО-25. А як радаваўся, калі пабачыў новенькія трактары. Адзін з іх даверылі майму бацьку – сіні «Беларус». Я так ганарыўся! Усім сябрам расказваў.

Гэтае дзіцячае захапленне Аляксандра перарасло ў дарослае рашэнне звязаць сваё жыццё з тэхнікай. У 2013 годзе ён становіцца студэнтам Беларускага дзяржаўнага аграрнага тэхнічнага ўніверсітэта. Будучы адным з лепшых на курсе, датэрмінова здаваў сесіі і імчаў у родную вёску.  

– Каб разумець тэхніку, з ёй неабходна дасканала пазнаёміцца. Канешне, нам давалі многа тэарэтычных ведаў ва ўніверсітэце, тым больш я вучыўся на дзённым аддзяленні. Але ж практыка – гэта зусім іншая справа. Можа, скажу вам дзіўную рэч, але любы сельскагаспадарчы агрэгат, будзь то камбайн ці трактар, – гэта як чалавечы арганізм, у якім усё ўзаемазвязана. Нават ёсць такое параўнанне, што сэрца – гэта матор. І да тэхнікі таксама трэба ставіцца, як да арганізма – своечасова правяраць, абслугоўваць, «лячыць» і… чым больш хваліць. Паверце, гэта працуе (смяецца).
Зразумелая справа, што першым рабочым месцам стала ўжо аб’яднанае сельгаспрадпрыемства «Новая Прыпяць», куды ў лютым 2018 года Аляксандр уладкаваўся аўтамеханікам і загадчыкам майстэрняў. Адпрацаваўшы толькі два месяцы, пайшоў аддаваць абавязак Радзіме. Служыў у пагранічных войсках у Брэсце. Праз год вярнуўся, ажаніўся, пераехаў у Давыд-Гарадок і працягнуў працаваць брыгадзірам трактарнай брыгады і аўтамеханікам. Паспяваў яшчэ і ў поле выязджаць на кормаўборчаным камбайне КВК-8060. Потым перасеў на «Ягуар» і «BiG X».  І толькі летам 2024 года, калі даручылі пасаду галоўнага інжынера, Аляксандр Андрэйчук развітаўся з работай на сельгасугоддзях.
– Інжынерыя – гэта зусім іншыя абавязкі, выкананне якіх патрабуе шмат часу, – тлумачыць ён. – У першую чаргу, спатрэбілася ўнікнуць у эканоміку, у тым ліку і сусветную з-за санкцый, юрыспрудэнцыю і толькі потым чарга дайшла да тэхнікі. Паколькі большасць сельскагаспадарчых агрэгатаў мы набываем у лізінг, цесна супрацоўнічаем з кампаніямі, якія абслугоўваюць яе ў залежнасці ад перапрацоўкі.  Карацей кажучы, увесь час – на тэлефоне. Тэлефануюць і механізатары, калі што зламаецца ці не працуе. Заўсёды нервуешся, калі трэба тэхніку на рамонт ставіць. Бо тэрміны прыспешваюць. Вось, здаецца, нядаўна уборка скончылася, а ўжо азімы рапс пасеяны, кукурузу ўбіраем.
Сапраўды, у час нашай гутаркі, зазвінеў тэлефон.

– Штосьці з касілкай здарылася, а ў нас якраз нарыхтоўка кармоў трэцім укосам. Будзем спадзявацца, што да вечара паспеем адрамантваць, – выказаў надзею Аляксандр і тут жа пачаў набіраць аўтамеханікам, каб прымалі «хворага».
І гэта толькі адзін трактар, а трэба ўдакладніць, што ўсяго ў гаспадарцы 98 дробных трактароў і 12 энерганасычаных, сярод якіх тры Кіраўцы-742, два John Deere, Case IH Magnum 340, Fendt 1050 Vario, тры МТЗ 3522 і два МТЗ 3022. У мінулым аўтапарк папоўніўся яшчэ двума самасваламі Shacman (Шакман).
– Выдатна сябе паказалі сяброўскія кітайскія грузавікі. Дастойная канкурэнцыя нашым МАЗам. Але ўсё роўна мы робім стаўку на сельгастэхніку айчыннай вытворчасці, бо гэта якасна і надзейна. Па-першае, няма праблем з запчасткамі, якія былі з замежнай тэхнікай. Па-другое, трактары айчыннай вытворчасці адаптаваныя менавіта пад нашу зямлю, глебу і рэльеф.
Дарэчы, усе 11 камбайнаў, якія былі задзейнічаны на ўборцы – «беларусы» па нацыянальнасці. Выдатна справіліся з пастаўленай задачай. Увогуле, сёлетняя ўборачная кампанія – выдатны падарунак для нас.
Усяго мы намалацілі 18 796 тон збожжа пры ўраджайнасці 64,2 цэнтнеры з гектара, што на 12,3 больш, чым у мінулым годзе. Усе працавалі зладжана і аператыўна. У мінулым годзе глеба была моцна вільготнай, даводзілася нават выцягваць з далін машыны. У гэтым жа – сушына, толькі пыл ляцеў. Апошнія тоны збожжа ўвогуле сухімі забіралі з поля. Асобна хачу адзначыць заслугу нашых камбайнёраў і вадзіцелей – гэта сапраўдныя прафесіяналы, якія любяць і шануюць сваю работу. Радуе, што многа маладых. Значыць, будзе каму хлеб убіраць. А тэхнікай мы забяспечым, будзьце ўпэўнены.
Занятасць і незаменнасць Аляксандра добра разумее яго жонка Маргарыта, таму нават на бясконцыя тэлефонныя званкі рэагуе спакойна. А заўсёды ўздымуць настрой шасцігадовая Мілана і Валерыя, якой толькі паўтара года. Ёсць у сям’і сабака і кот – усё па класіцы.  Пасля работы Аляксандр паспявае яшчэ і рамонт выконваць. Упэўнены: калі хочаш зрабіць добра – зрабі сам.
Крыху больш-менш адпачыць атрымліваецца на зімовыя святы, а потым зноў – праверка тэхнікі, падрыхтоўка да сяўбы, уборка і новыя задачы, з якімі абавязкова справіцца галоўны інжынер Аляксандр Андрэйчук.
Ганна МЕЛЬНІК
Фота аўтара